Sztuka odpuszczania
Trzymam wspomnienia jak kamień w dłoni — ciąży, chce zostać,
uczę się puszczać ich cień, dać przestrzeń, by znów móc wstać i płynąć;
puszczam grudki dawnych słów, niech niesie je wiatr daleki:
wolność nie rodzi się z walki — rodzi się, gdy przestanę trzymać rękę.
Każde pożegnanie staje się mostem, nie przepaścią, którą boję się mijać,
odpuszczanie to sztuka — to pozwolić sercu lekko oddychać i żyć bez trzymać;
nie zapominam, lecz zmieniam ciężar w miejsce, gdzie może wzrosnąć nadzieja —
puszczać znaczy wierzyć, że po pustce przyjdzie światło i miękka, nowa zieleń.
Share This
Latest Poem
La Guerre et ses Échos
17 Oct 2026
Der Glaube
15 Oct 2026
A Ira Que Queima
12 Oct 2026
Гений: Искра в Ночи
05 Oct 2026
Lojalność
02 Oct 2026
Generationen im Wandel
28 Sep 2026
L'Exil d'un Âme
26 Sep 2026
Le Foglie d'Autunno
24 Sep 2026
Die Suche nach Sinn
24 Sep 2026