Sztuka odpuszczania
Trzymam wspomnienia jak kamień w dłoni — ciąży, chce zostać,
uczę się puszczać ich cień, dać przestrzeń, by znów móc wstać i płynąć;
puszczam grudki dawnych słów, niech niesie je wiatr daleki:
wolność nie rodzi się z walki — rodzi się, gdy przestanę trzymać rękę.
Każde pożegnanie staje się mostem, nie przepaścią, którą boję się mijać,
odpuszczanie to sztuka — to pozwolić sercu lekko oddychać i żyć bez trzymać;
nie zapominam, lecz zmieniam ciężar w miejsce, gdzie może wzrosnąć nadzieja —
puszczać znaczy wierzyć, że po pustce przyjdzie światło i miękka, nowa zieleń.
Share This
Latest Poem
Sibling Bonding Moments
14 Jan 2026
Grazie, Papà
14 Jan 2026
The Last Sunset of Tomorrow
14 Jan 2026
Stille Höhen
13 Jan 2026
Domowe szczęście
13 Jan 2026
Первый день рождения
12 Jan 2026
Familia
12 Jan 2026
A Magia do Riso
12 Jan 2026
Erster Geburtstag
11 Jan 2026